دانشمندان پردیس فلوریدای موسسه پژوهشی اسکریپز با به کارگیری مدل های حیوانی نشان داده اند که از دست دادن حافظه ناشی از سالمندی لزوما همیشگی نیست.

در مطالعه تازه ای که این هفته در شماره پیش از موعد و آنلاین مجله علمی "پروسیدینگز اف دی نشنال اکادمی اف ساینسز" انتشار یافت، ران دیویس، رییس بخش (دپارتمان) عصب شناسی در اسکریپز فلوریدا، و ایاکو تونوکی-یاماگوچی یک پژوهشیار آزمایشگاه دیویس، نگاه دقیق تری به حافظه و آثار حافظه در مغز مگس های میوه جوان و نیز سالمند داشتند.

آنها دریافتند که با پیرتر شدن – به مانند دیگر موجودات زنده، از موش گرفته تا انسان – کاستی هایی در حافظه رخ می دهد.  در مورد مگس میوه، قابلیت شکل گیری خاطره هایی که برای چند ساعت عمر داشته باشد (حافظه میان مدتی) به دلیل اختلال های ناشی از سالمندی در عملکرد سلول های عصبی ویژه ای از میان می رود.  اما، جالب آن که دانشمندان دریافتند تحریک همان نرون ها می تواند آن کاستی های حافظه ای مربوط به سالمندی را وارونه نماید.

دیویس گفت: "این مطالعه نشان می دهد هنگامی که سلول های عصبی درست در آدم ها شناسایی شدند، کمینه در پایه (حد اقل در اصول)،  می توان داروهایی ساخت که آن نرون ها را هدف گرفته و خاطره هایی را  که در فرایند سالمندی تاثیر پذیرفته بود را نجات داد."  وی افزود: "به اضافه، زیست-شیمی شکل گیری حافظه در مگس های میوه به شکل شگفتی آوری شبیه به آن در انسان ها است، بنا بر این هر آنچه که ما  درباره شکل گیری حافظه در مگس های میوه می آموزیم احتمالا می تواند در مورد حافظه انسان و اختلال های حافظه انسان نیز کاربرد داشته باشد."

در حالی که هیچکس به درستی نمی داند در فرایند پیری چه چیزهایی در مغز تغییر می کند، در این مطالعه دانشمندان قادر بودند با استفاده از تصویربرداری سلولی کارکردی تغییرها در کنش نرون های مگس را پیش و پس از یادگیری پایش نمایند.

منبع: پژوهشکده علوم شناختی